Websitebouwers, en waarom ze voor een restaurant zelden genoeg zijn

Er bestaat geen beste websitebouwer

Je zoekt een avond lang naar de beste websitebouwer voor restaurants. Je leest tien lijstjes, een handvol discussies en drie vergelijkingen die verdacht veel op elkaar lijken. En je bent geen stap verder. Dat komt niet doordat je slecht zoekt. Het komt doordat de vraag niet klopt.

Ze maken namelijk allemaal een website. Wat ze niet allemaal doen, is hetzelfde als wat jouw zaak nodig heeft. Een zaak die het van afhalen moet hebben, wil dat bestellen soepel loopt op zijn eigen adres en dat Google de kaart kan lezen. Een zaak waar de sfeer het halve product is, wil grote foto’s en een site die aanvoelt als de zaal.

Twee doelen, dus twee verschillende bouwers. Wie ze door elkaar haalt, betaalt het verschil een half jaar later: een prachtige site zonder werkende bestelknop, of een bestelsite die eruitziet als die van de zaak drie straten verderop.

Begin dus niet bij de bouwer. Begin bij één zin: wat moet deze site volgende maand opgeleverd hebben. Alles wat je daarna vergelijkt, houd je naast die zin.

Wat je site moet doen voordat hij mooi is

Een restaurantsite heeft een korte lijst taken die in geen enkele demo voorkomt. Ze zijn saai en ze bepalen bijna alles.

Vrijwel al je bezoek komt van een telefoon, vaak van iemand die op straat staat en honger heeft. Die persoon kijkt niet naar je lettertype. Die zoekt de kaart, de prijs en de knop, in die volgorde, en is binnen een paar tellen weg als er een van de drie ontbreekt.

Een kaart als pdf is daarom duurder dan hij lijkt. Google leest hem slecht, je gast moet inzoomen en jij moet bij elke prijswijziging opnieuw een bestand exporteren.

Loop deze lijst eerst langs op de site die je nu hebt. Soms is de bouwer niet het probleem, maar de kaart.

Drie vragen die je aan elke bouwer stelt

Eigenaren die aan een nieuwe site beginnen, stellen in de praktijk steeds dezelfde drie vragen. Meestal in deze volgorde.

Hoeveel kan ik zelf aan de vormgeving veranderen?

Dit weegt zwaar wanneer het beeld van je zaak een deel van het product is. Denk aan een omakasebar, een chef’s table, een cocktailbar waar de kaart met de hand is geschreven. Daar mag de site niet op tien anderen lijken, want het eerste wat je verkoopt is een verwachting.

Weegt het bij jou minder zwaar, dan is veel vrijheid vooral een risico. Elke knop die je kunt verplaatsen, kun je ook verkeerd verplaatsen. Vrijheid kost bovendien avonden, en die staan nergens in de prijs.

Levert het me meer bestellingen op?

Vormgeving verkoopt uit zichzelf niets. Wat wel verkoopt: gevonden worden op je eigen naam en op je gerecht, een kaart die meteen laadt, en afrekenen zonder omweg. Vraag dus niet of de bouwer mooi is. Vraag wat er gebeurt tussen de eerste tik en de betaling, en hoeveel schermen daartussen zitten.

Vraag er meteen achteraan waar die betaling plaatsvindt. Verschijnt er halverwege een ander webadres in de balk, dan rondt je gast bij iemand anders af en houdt die partij zijn gegevens.

Wat zeggen andere eigenaren ervan?

Softwareverkoop klinkt overal hetzelfde, en de screenshots in een demo zijn nooit die van een zaak op vrijdagavond. Trustpilot, Capterra en G2 zijn de tegenhanger: recensiesites voor software, zoals Google en TripAdvisor dat voor restaurants zijn.

Lees ze wel als horecaondernemer en niet als consument. Filter op zaken van jouw grootte, kijk alleen naar recente recensies, en let vooral op wat mensen schrijven die net zijn opgestapt. Daar staat wat de verkoper niet vertelt.

De soorten bouwers naast elkaar

Er zijn grofweg vier soorten bouwers waar een restaurant tussen kiest. Ze verschillen minder in prijs dan de verkooppraatjes doen vermoeden, en vooral in wie het werk doet en waar je kaart woont.

Er is geen rij die overal wint, dus lees de tabel van links naar rechts en niet van boven naar beneden. Zoek de rij waarvan de laatste twee kolommen je het minst wakker houden. Dat is bijna altijd de rij die bij je past.

De algemene bouwers: Squarespace, Wix en WordPress

Dit zijn de namen die je overal tegenkomt, en niet zonder reden. Ze werken alle drie in Nederland, ze zijn alle drie goed gedocumenteerd, en voor alle drie is iemand te vinden die ermee overweg kan.

Squarespace

Sterk in sjablonen die er meteen verzorgd uitzien, en vriendelijk voor wie geen techneut is. Zwak in alles wat specifiek restaurant is: kaartbeheer, varianten, allergenen, bestellen. Prima keuze voor een site die vooral vertelt wie je bent, waar je zit en wanneer je open bent.

Wix

Meer vrijheid dan Squarespace, een grote verzameling sjablonen en een winkel met uitbreidingen die je erbij koopt. De keerzijde is de leercurve en de verleiding om te blijven schuiven. Je bouwt hier gemakkelijk een mooie site waarop de bestelknop pas na drie schermen opduikt.

WordPress

Geen sleepbouwer maar een contentsysteem, en daarmee de vrijste optie in de lijst. Alles kan, met thema’s voor horeca en met plugins voor de onderdelen die je zelf niet gaat bouwen.

• een plugin voor je kaart, met prijzen en allergenen
• een plugin voor bestellen en betalen
• een plugin voor reserveren
• een plugin voor snelheid en back-ups

Elke plugin is een abonnement erbij en een risico erbij. Ze worden door verschillende makers onderhouden, ze updaten op verschillende momenten, en op een dag krijgen er twee ruzie. Meestal merk je dat aan de bestelknop en niet aan een foutmelding.

Kies uit deze drie wanneer vormgeving zwaarder weegt dan bestellingen, of wanneer je iemand hebt die de site echt bijhoudt. Reken de uren van die iemand mee in de prijs, ook als die iemand jij bent.

De sitebouwer die bij je kassa zit

Veel kassaleveranciers leveren tegenwoordig ook een website met bestelpagina. Voor een zaak die de kassa toch al heeft, is dat de kortste weg: één contract, één kaart, één telefoonnummer als er iets stukgaat.

Je betaalt ervoor in eigenheid. Deze sites lijken op elkaar, want ze komen uit dezelfde generator, en je kunt er weinig aan veranderen behalve kleuren en foto’s. Voor een snackbar met een vaste kaart is dat geen probleem. Voor een zaak die het van sfeer moet hebben wel.

Belangrijker is de knoop die je legt. Je site hangt vanaf dat moment aan je kassacontract, dus wissel je van kassa, dan verhuis je ook je site. Vraag daarom voordat je hem aanzet op welk domein hij draait en wat er met je pagina’s gebeurt op de dag dat je opzegt.

Restaurantplatformen, waar de site één onderdeel is

De laatste soort verkoopt eigenlijk geen website. Ze verkopen een manier om meer rechtstreeks te verkopen, en de site is daar het zichtbare deel van. De kaart, het afrekenen, de herhaalbestelling en de berichten aan je gasten zitten in hetzelfde systeem, omdat ze op elkaar ingrijpen.

De ruil is helder. Je krijgt een sjabloon in plaats van een leeg vel. Kleuren, foto’s, teksten en volgorde kun je aanpassen, de indeling niet. Daar staat tegenover dat die indeling al is uitgeprobeerd bij andere zaken, en dat een verbetering die daaruit komt ook bij jou aanstaat zonder dat je iets doet.

Het past slecht bij een zaak waar de site deel is van de beleving en waar mensen komen voor de avond en niet voor het gerecht. Het past goed bij pizza, sushi, poké, shoarma en broodjes, bij zaken waar afhalen en bezorgen het meeste werk doen.

Portano zit in deze categorie: je eigen site met bestelpagina op je eigen domein, kaart, varianten en extra’s op één plek, en de gegevens van je gasten in jouw systeem in plaats van in dat van een platform.

Wat je in de proefperiode test

Bijna elke bouwer geeft je een proefperiode of een demo. Gebruik hem als een test en niet als een rondleiding, want een rondleiding gaat altijd goed. Neem één gerecht met varianten en bouw daar de hele weg omheen.

1. Zet één gerecht op de kaart, met twee varianten, een extra en een allergenenvermelding.
2. Verander daarna de prijs en kijk op hoeveel plekken je hem moet aanpassen.
3. Bestel het bij jezelf vanaf je telefoon en reken echt af met iDEAL.
4. Kijk in de adresbalk op het moment dat je betaalt en noteer wat er staat.
5. Zet je keukentijden in en probeer te bestellen op een moment dat je dicht bent.
6. Klok hoe lang de kaart erover doet op straat, zonder wifi, met één streepje bereik.

Doe daarna precies dezelfde zes stappen bij de tweede bouwer, in dezelfde volgorde. Vergelijken lukt alleen als je overal hetzelfde probeert. Zes stappen kosten je een uur per bouwer en besparen je een contract.

Vraag tot slot wie je belt op zaterdagavond wanneer de bestelknop het niet doet, en welke reactietijd daarbij hoort. Bij de meeste algemene bouwers is het antwoord een formulier.

Voordat je tekent en voordat je verhuist

Aan een website beginnen is makkelijk. Er weer weg komen is het dure deel. De dingen die een verhuizing duur maken, spreek je daarom af voordat je begint en niet erna.

Die laatste vraag is de duurste van de vijf. Verhuis je zonder dat je oude adressen doorverwijzen naar de nieuwe, dan begint Google opnieuw met een site die hij niet kent. Alles wat je had opgebouwd zakt weg, precies in de week dat je juist meer bestellingen verwachtte.

Zet vanmiddag drie regels op papier: wat je site moet opleveren, welke twee bouwers je deze maand test, en wanneer je oude site pas uit mag. Zodra die drie regels er staan, maakt de keuze zichzelf en hoef je geen lijstje meer te lezen.